Jak podają agencje prasowe, 9 maja bieżącego roku odszedł do Pana w wieku 87 lat jeden z najwybitniejszych polskich tomistów – ojciec Mieczysław Albert Krąpiec, dominikanin. Zmarł, pracując nad hasłem do „Powszechnej Encyklopedii Filozofii” o chrześcijaństwie, a dokładniej redagując fragment o ponownym przyjściu Mesjasza. Bez wątpienia w ten sposób Bóg ukoronował ten wielki i niezwykły żywot człowieka, który nadał nowy kształt tomizmowi egzystencjalnemu. Można wręcz powiedzieć, że dzięki ojcu Krąpcu spełniło się tyle marzeń, tyle planów i zamierzeń, że aż trudno to sobie wyobrazić. Dwadzieścia trzy monografie, kilkadziesiąt lat pracy dydaktycznej, współtworzenie „Filozoficznej Szkoły lubelskiej” i wreszcie kilkutomowa „Powszechna Encyklopedia Filozofii” – oto nieprzeceniony dorobek Mieczysława Alberta Krąpca. Jako sprawny organizator – stworzył azyl na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, dzięki czemu myśl filozofii chrześcijańskiej twórczo się rozwijała, zwłaszcza koncepcje tomistyczne. Jako rektor – zadbał o kontakt KUL-u z innymi placówkami naukowymi, również zagranicznymi. Przede wszystkim jednak jako filozof, rozwinął wątki egzystencjalne, zawarte w pracach E. Gilsona, i zastosował tezy francuskiego tomisty do całej filozofii św. Tomasza. Rozbudował główne działy filozofii, takie jak metafizyka, antropologia, teoria poznania, etyka, filozofia polityki. Szczególnie na polu metafizycznym, dał się poznać jako wybitny tomista. Bowiem niezbicie udowodnił naczelną rolę aktu istnienia w bycie jednostkowym, dał nową interpretację transcendentaliów oraz rozbudował koncepcję analogii bytu. Jego najważniejsze książki to: „Metafizyka”, „Realizm ludzkiego poznania”, „Człowiek i prawo naturalne”, „Struktura bytu”, „Ja-człowiek”.